کیمیاگر – پائولو کوئیلو

به دلت گوش بسپار؛ دل همه چیز را می داند.

نام کتاب: «کیمیاگر»
نویسنده: پائولو کوئیلو (Paulo Coelho – سایت رسمی)
عنوان انگلیسی: The Alchemist

«کیمیاگر» جزء کتاب‌هاییه که تکونم داد و مهم‌تر از اون، جزء معدود کتاب‌هاییه که تا آخرش خوندم! چند جا تو فیلم و سریال‌های مختلف اسمش رو شنیده بودم و یه جوری تنم می‌خارید ببینم چیه که این‌قدر معروفه!
بالاخره خریدمش: ترجمه‌ی «سوسن اردکانی» از روی متن انگلیسیِ انتشارات “Harper Collins” که انتشارات «زرین» منتشرش کرده.

مطالعه‌ش رو به همه‌ی اقشار اعم از مذکر و مؤنث، پیر و جوون،جویای آرامش و الکی‌خوش و فقیر و غنی توصیه می‌کنم!

• کل کتاب داره یه داستان رو تعریف می‌کنه و هر چی خواسته در قالب همون داستان به خواننده انتقال می‌ده و به خاطر همین شکل داستانیش، نه تنها آدم رو خسته نمی‌کنه، بلکه باعث برانگیخته شدن حس کنجکاوی خواننده برای اطلاع از ادامه‌ی ماجرا می‌شه.
• فهمیدن و حس کردنش نیازی به هوش سرشار نداره (من خوندمش دیگه D: ).
• با خوندنش می‌تونی بفهمی که واقعا خدا تو سخت‌ترین شرایط هم آدم رو تنها نمی‌ذاره؛ حتی اگه دستورش «صبر» باشه.
• قابل توجه کسانی که از کتاب‌هایی که مسیحیت رو تبلیغ می‌کنن خوششون نمی‌یاد: این کتاب جز در یک مورد که یه حکایت عبرت‌آموز از انجیل ذکر کرده، هر جا که اسمی از مذهب آورده، اسلام بوده و در اغلب موارد هم شخصیت‌های داستان، خدا رو «الله» خطاب می‌کنن. چرا که بیشتر زمان داستان داره توی مصر می‌گذره.

اما موضوع محوری کتاب: خدا به سنگ هم الهام می‌کنه که چیکار کنه! سنگ که اختیار نداره ولی وقتی به ما می‌گه چیکار کنیم، کاری رو می‌گه که برای اینکه به «افسانه‌ی شخصی» مون برسیم بهترین کارِ ممکنه. «افسانه‌ی شخصی» همون کمالی هست که برای روح تک‌تک انسان‌ها تعیین شده و اوج راحتی و خوشحالی‌شون توی اونه؛ اگه انسان‌ها به «نشانه‌ها» که زبان کاینات اعم از طبیعت [شاید] بی‌جان و حیوان و انسانه، توجه کنه و ازشون پیروی کنه می‌تونه در سایه‌ی لطف خالق مهربونش به «افسانه‌ی شخصیش» دست پیدا کنه.

خوب که چی؟!
اگه تو هم مثل من جزء افرادی هستی که رسیدن به هیچی برات اهمیت نداره یا به این فکر می‌کنی که آدم بعد از اینکه به آرزوش می‌رسه، دیگه هیچی نمی‌خواد و زندگیش بی‌معنی می‌شه، پس حتما این کتاب رو بخون! طرز فکر این کتاب، این ناامیدی رو یه مرحله معرفی کرده؛ مرحله‌ای که باعث می‌شه خیلی‌ها بهترین مسیر زندگی‌شون رو که برای شخص خودشون ساخته شده، رها کنن.

تاریک‌ترین لحظات شب، قبل از طلوع خورشید است.

مگه تو توی مرگ دنبال آرامش نمی‌گردی؟ خوب قربونت برم بالاتر از سیاهی که رنگی نیست! صبر کن این رو هم امتحان کن. درسته بازم صبره و امید؛ ولی ارزشش رو داره. خدا هیچ کس رو صرفاً بره اینکه بمیره نیافریده. مطمئن باش بره هر انسانی که خلق می‌کرده کلی نقشه کشیده. امتحان کن!

همچنین خوندن این کتاب رو به کسانی که کتاب «چهار اثر از فلورانس اسکاول شین» رو خوندن، شدیداً توصیه می‌کنم. همون کتابی که من توی مطلب «نفرت از رویاها بعد از بیداری»، ازش انتقاد کردم.

فکر می‌کنم این زبان رو همه بلدن و نیازی به همچین کتابی نیست؛ ولی اکثر ما یادمون رفته. منم قشنگ یادمه که پارسال [با یه طرز فکر دیگه] به خیلی از نشانه‌ها توجه می‌کردم؛ ولی کار به جایی رسید که گفتم چرا من نباید راحت و آزاد باشم و اسیر یه همچین خرافاتی نباشم. گفتم: «اصلا اگه من نخوام چیزی به دلم بیفته باید کی رو ببینم؟!». این موضوع رو این اواخر که باز یاد گرفتم به نشانه‌ها دقت کنم، یادم اومد و فهمیدم من چه زمانی چشمم رو بستم. همه این زبون رو بلدن ولی خیلی‌ها چشمشون رو بهش می‌بندن و دیگه به ندای قلبشون و حتی اجسامی که در اطرافشونه دقت نمی‌کنن.
نگاه کن؛ همه چی واسطه‌ی رسیدن حرف‌های خدا به ماست؛ به شرط اینکه سعی نکنی چیزی رو که در ظاهر به ضررته نادیده بگیری.