رویای خیس – پوران درخشنده

عکس‌ها از: سایت رسمی پوران درخشنده

---

فرامرز قریبیان در حالی‌که یه صفحه دستشه و جلوی گرامافون وایستاده به طرف دوربین برمی‌گرده و می‌گه: MP3 ما قدیمی‌ها!

همین صحنه از تبلیغ تلویزیونیش باعث شد به هیچ وجه تصمیم به دیدنش نگیرم! (عکسش بالا هست)
این جمله توی قالب اون تبلیغ (که هیچ سر و تهی هم نداشت!) به نظرم خیلی بی‌مزه می‌اومد. از یه طرف هم فکر می‌کردم هم فرامرز قریبیان بی‌کار مونده بوده و هم سازنده می‌خواسته از اسم اون برای جذب مخاطب استفاده کنه!
بهش می‌گن «تئوری توطئه» دیگه نه؟! البته با بعضی فیلم‌های مزخرف سینمای ایران، نمی‌تونید به من خرده بگیرید که این‌جوری فکر می‌کردم.

نمی‌دونم چرا؛ ولی از بین کل فیلم ایرانی و خارجی، محبوب‌ترین فیلمم «شمعی در باد» ه. احتمالاً می‌دونید که اون رو هم «پوران درخشنده» ( سایت رسمی) ساخته. این اواخر که CD فیلم اومده بود بیرون، به هوای اسم درخشنده هم که شده گرفتم و دیدمش.

بازیگران: محمدرضا غفاری، افسانه پاکرو، فرامرز قریبیان، همایون ارشادی، مجید مشیری، شراره دولت آبادی، فلور نظری، سوفی کیانی
«پوران درخشنده» طرح رو داده، «شعله شریعتی» فیلم‌نامه رو نوشته؛ باز خود درخشنده بازنویسیش کرده و کارگردانی هم با خودش بوده.

خلاصه‌ی داستان: آرش (محمدرضا غفاری) پسر شانزده ساله‌ای است که در اوج دوران بلوغ قرار دارد. پدرش امین (فرامرز قریبیان) و مادرش سیما (سوفی کیانی) از هم جدا شده‌اند. آرش پس از مدتی زندگی با مادر، به دلیل مشکلات پیش آمده نزد پدر می‌رود. در آنجا با دختر نوجوانی آشنا می‌شود و زندگی‌اش دچار تحول می‌گردد.

بعد از تماشاش اومدم تو اینترنت یه گشتی زدم ببینم در موردش چی‌ها نوشتن. این چند تاشون:

• یه نکته‌ی جالب که ترجمه‌ی «رویای خیس» به wet dream بود که معنی خاص خودشو داره!! اینجا بهش اشاره شده.
• مصاحبه با پوران درخشنده در مورد این فیلم
• نقد مجید توکلی به این فیلم (که نظرات زیرش بره من بیشتر از نقد احمقانه‌ش ارزش داره. )

نظر من در مورد مطلب مجید توکلی توی سایت «سینمای ما» (بهتره قبلش اون مطلب و نظرات زیرش رو بخونید که بهتر متوجه منظورم بشید. البته نظر من فعلا زیرش قرار نگرفته!):

تو رو خدا وضع مملکت ما رو نگاه کن. با این جماعتی که به ناچار باید بهشون گفت منتقد و فکر می‌کنن با چهار تا کتاب خوندن و فیلم دیدن و نقد خوندن، می‌تونن در کمال پررویی هر چی دلشون می‌خواد در مورد هر فیلم و فیلم‌سازی بگن، سینمای ما کِی می‌خواد پیشرفت کنه خدا می‌دونه!
منم قبول دارم که از زمان تولید تا زمان پخش ، خیلی چیزا تغییر کرده؛ ولی به نظرم موضوع مورد نظر خانم درخشنده، چندان دستخوش این تغییرات قرار نمی‌گرفت. «رویای خیس» شاید یه فیلم برای همه‌ی مخاطب‌ها نباشه؛ ولی به اعتراف همین ۱۶ ساله‌هایی که اینجا نظر دادن، در موردشون رویاپردازی یا خیالبافی نکرده. البته مسلمه که خیلی‌ها هم عاشق نشدن و خیلی از موارد این فیلم به نظرشون غیرمنطقی یا حتی خنده‌دار می‌یاد.
مهم اینه که یه سری ۱۶ ساله قبول دارن که این فیلم در موردشون صدق می‌کنه؛ پس خانم درخشنده -چون داره راست می‌گه- حق داره به عنوان نماینده‌ی این قشر، پدر و مادرهاشون رو به فکر کردن وادار کنه.
بعضی از مخالفین تأکیدشون روی اینه که مشکل نوجوون‌های ما این نیست؛ به این معنی که مسائل و بحران‌های مهم‌تری هم وجود داره (شاید اگه یه ذره صحبت از سکس و مواد و تجاوز و پیچوندن دخترها می‌شد، فیلم رو واقعی می‌دیدن!). ولی ایشون ترجیح دادن به این موضوع خاص بپردازن؛ هر چند که این قشر عاشقان کم سن و سال، تعدادشون زیاد نباشه (این اقلیت رو توی خود فیلم و توی مقایسه‌ی آرش با همسالانش و صحبت‌های بینشون هم می‌بینیم). به نظر من بیشتر کسایی که از این فیلم خوششون نیومده حق داشتن. چون مخاطب مورد نظر خانم درخشنده همه نبودن. بلکه همونطور که عرض کردم، بر پایه‌ی حقایقی که گفته، از یه قشری نمایندگی گرفته و می‌خواد بره چند دقیقه هم که شده پدر و مادرها رو به فکر وادار کنه؛ حتی اگه نشه حالا حالاها طرز تفکرشون رو عوض کرد.

مشکل خیلی از منتقدین فیلم خودخواه اینه که احتمالاً برای «عشق» یه چارچوب و تعریف مشخص و فنی قائل شدن و هر فیلمی خارج از اون چارچوب ذهنی خودشون باشه رد می‌کنن. ما مجاز نیستیم وجود هر چیزی رو که توی زندگی خودمون تجربه نکردیم، توی زندگی دیگران انکار کنیم.
ایراد گرفتن از «عشق» توی یه فیلم، مثل گرفتن گاف‌های پزشکی فیلم و سریال نیست، دوستان به ظاهر منتقد!!

راستی چرا شما احتمال نمی‌دین که این wet dream عمدی نباشه! دیگه درخشنده اونقدر بی‌سواد نیست که!
فکر کنم کمتر از من و شما انگلیسی بلد نباشه!!
البته توی کامنت‌های یه مطلب که در مورد همین wet dream بحث کرده بود، یکی با نام «یاسمن» نوشته بود:
رویای خیس همون خونه رویایی نازنین وآرش (دختر وپسر توی فیلم)هست که داخل یه شیشه پر از آّب قرار دارد.
(به عکس‌های بالای مطلب نگاه کنید)

گرچه همون معنی انگلیسیش (خواب رنگی، احتلام، …) هم می‌تونه مد نظر باشه؛ حالا شاید با ایهام!

ولی جداً احساس می‌کنم دلیل اینکه بعضی از فیلم‌های ایرانی مورد پسنده یه عده قرار می‌گیره و از طرف عده‌ی دیگه مسخره خونده می‌شه، اینه که اون فیلم‌ها روی یه مسائل احساسی‌ای دست می‌ذارن که خیلی‌ها تجربه‌ش نکردن.
«میم مثل مادر» رو یادتون نیست که با اون همه کشته مرده که داشت، چه نقد‌های تندی ازش می‌شد؟

پ.ن.: من به صورت کاملاً رسمی و رُک اعلام می‌کنم که شماره تلفن، آدرس ایمیل، آی‌دی یا هر چیز دیگه‌ای از «افسانه پاکرو» و «محمدرضا غفاری» ندارم. چند کلمه حرف هم با اون دسته از دوست‌هام دارم که دنبال این جور چیزها هستن. قبلش هم معذرت می‌خوام که یه ذره خودمونی و تنده.

شماره‌شو می‌خوای که بگی چی؟ بگی عاشقشی؟! فکر می‌کنی چی می‌شه؟ باهات قرار می‌ذاره ببیندت؟ که ببینه تنها عاشقش چه شکلیه؟!
چرا کار رو به جایی رسوندی که اونو انقدر بزرگ و خودتو انقدر حقیر می‌بینی؟
می‌دونم شاید این حرف‌ها برات تکراری باشه و میخ آهنین بر سنگ! ولی باز می‌گم.
کل این دنیا حدود ۵ میلیارد نفر جمعیت داره. تقریبی حساب کنیم، نصفش، یعنی حدود دو و نیم میلیاردش جنس مخالف تو هستن. فکر می‌کنی مثلاً به این نرسی چی می‌شه؟! منابع دنیا تموم می‌شه؟!!
سعی کن خودتو بشناسی و پیشرفت کنی و توی این دو و نیم میلیارد نفر، حق انتخاب بیشتری بره خودت فراهم کنی. خودتو نه تنها به شخص، بلکه به شهر و استان و کشور و قاره و دین و مذهب محدود نکن. اگه واقعا به چیزی به عنوان عشق واقعی اعتقاد داشته باشی، به خدایی هم اعتقاد داری که «صبر» رو یاد آدم‌ها داده و تو کتابش گفته که «چه بسا شما چیزی رو دوست داشته باشید و برای شما بد (شر) باشد و چه بسا هم چیزی رو دوست نداشته باشید و خیر شما در آن باشد».
می‌دونم تو دلت چی می‌گذره؛ می‌دونم احساس می‌کنی همه‌ی دنیات تو این خلاصه شده. اما عشق واقعی هر چی باشه، اگه خدا هر دو نفر رو تو آسمون‌ها به نام هم زده باشه، فکر نمی‌کنم یه علاقه‌ی «یه طرفه» که شامل یه «وابستگی حقارت‌آمیز» ه توش جایی داشته باشه.

یه سری هم که می‌گن می‌خوان براش خودکشی کنن!!
فرض کن تو خودتو کُشتی. حتی به گوش اونم رسید. نهایتاً خیلی مردمی باشه یه «آخِی» بگه و یه فاتحه برات بخونه و به این فکر کنه که چقدر آدم احمق تو این دنیا هست که زندگی خودشو فدای هیچی می‌کنه!
هدف خودکشیت عاشقانه و مقدس بوده؟! آره؟! اون دنیا دهنت آسفالته!!!

هر جوریه باید عظمت خودتو بشناسی. دیگه از این طریق نمی‌دونم چی بگم. تنها چیزی که به فکرم می‌رسه اینه که چند تا کتاب و فیلم بهت معرفی کنم که بری بخونی و ببینی و اگر هم قبلاً خوندی و دیدی، دوباره بهش فکر کنی.

- «کیمیاگر – پائولو کوئیلو» بره اینکه ببینی خدا بره زندگی همه‌مون یه راه عالی و پر لذت در نظر گرفته که اگه حواست باشه، خودشم بهت نشونش می‌ده.

- فیلم مستند «راز» بره اینکه بدونی تو توی این دنیا محدود نیستی و -واقعاً- کافیه اراده کنی تا کابوس «محدودیت» خودتو از بین ببری.

- «نیمه‌ی تاریک وجود – دِبی فورد» بره اینکه بدونی -واقعاً- هر ویژگی‌ای که توی هر کسی (حتی قهرمان و معشوقت) تحسین می‌کنی و هر ویژگی‌ای که توی هر کسی منزجرت می‌کنه توی خودت وجود داره! آره داره. و باور کردن این باعث می‌شه بفهمی «خود تو می‌تونی هر کسی باشی».

- «تکنولوژی فکر – علیرضا آزمندیان» بره اینکه ببینی می‌تونی چه هدف‌های بزرگی بره خودت خلق کنی و با تلاش و کمک‌هایی که شاید تا حالا ازشون خبر نداشتی بهشون برسی و در کل شادی رو توی زندگی تجربه کنی.

اگه می‌خوای بیشتر در مورد این موضوع با هم صحبت کنیم یا از حرفام عصبانی هستی و می‌خوای فحش بدی، آی‌دی و ایمیل من تو ستون کناری وبلاگ هست. خوشحال می‌شم بشنوم! :)