خطاکاران هوسباز خرسند

هر انسانی از اوایل بلوغ، با عملی آشنا می‌شه که نماد خودکفاییه و لذت‌بخش؛ اما «کار بدیه».
بعضی‌ها -حداقل تو وهله‌های مختلف و شاید متعدد زمانی- تصمیم می‌گیرن انجامش ندن؛ یا به دلایل مذهبی، یا به دلایل ظاهرا شخصی دیگه‌ای که در راستای مفاهیمی مثل اقتدار شخصیتی و …ست.

اما کسایی که انجام می‌دن:
دسته‌ی اول، دین و مذهب و تابو و … -حداقل در این باب-، به هیچ جاشون نیست!
دسته‌ی دوم، -با درجات غلظت مختلف – احساس گناه می‌کنن و شرمنده‌ان.

اما حالت سومی هم هست:
کسی که بعدش میاد خدا رو شکر می‌کنه به خاطر لذتی که برده!!!