خودکشی ممنوعه

6 دی 1390

پدرام — Tue, 27 Dec 2011 18:46:12 +0000

فککنم بیشتر غرور دارم تا اعتماد به نفس. از موقعیت‌هایی که توش احتمال ریجکت شدن بوده حذر کردم؛ از وا دادن و گفتن و نوشتن یه چیزایی که اون ته‌تهاست و حس میکنم تصویری که اطرافیانم ازم دارن خراب می‌کنه و یه جور خودزنیه. باکی ندارم از اینکه «بد» و «منحرف» و «چیپ» و «بی‌سواد» و «بی‌اندیشه» و «سطحی» بدوننم. ولی انگار همیشه فرار کردم از «حقیر بودن». این «همیشه» که میگم، تا اعماق بچگیم هم میره.
این مسئله رو حل نکردم. فقط به مرور بعضی «شرم»ها رو کشتم و شاید اسم همینو گذاشتم اعتماد به نفس.این شرم که میگم، مثال بارزش که تو ذهنمه، وا دادن و هول بودن جلوی آدمایی بود که وضع مالی خیلی خوبی داشتن. یه حالت عجیب غریبی. «خیلی دور خیلی نزدیک» رو دیدین؟ پسره رو جای عروسی، فرستادن بره واسه تازه گذشته قبر بکنه. «دکتر عالم»ِ مثلا خوشتیپ که نزدیک میشه، پسره نگاش میکنه و انگار خجالت میکشه. شاید اونجوری. این برطرف شدن بعضی از این شرم‌ها هم شاید صرفا نتیجه بزرگ شدنم بوده و تلاشی واسه‌ش نکردم.

اممم… چی بنویسم دیگه؟ راستش حرفی که منو نشوند تا بنویسم اصلا اینا نبود. ولی فعلا ادامه‌ش بدم. در این مرحله میشه در اقدامی فرهیخته‌وار، شما رو ارجاع بدم به کتاب «از حال بد به حال خوب» از «دیوید برنز» و اون لیست خطاهای شناختی که شناختنشون شاید باعث شه از این دست شرم‌ها و ترس‌ها کم شه.

بگذریم. شاید این دو سه پاراگراف لازم بود تا زبونم باز شه.
این روزها دارم به طراحی کفش و لباس فکر می‌کنم و موسیقی. چیزهایی که هیچ وقت طرفشون نرفتم و الان احساس می‌کنم می‌خوام برم. تو ذهنمه پنج‌شنبه که سر کلاس می‌شینم پیش دوستم، بهش بگم این پنج سال درس خوندن، کنجکاویم نسبت به برق و مخابرات و این بی‌سیم‌بازی‌ها رو برطرف کرد و اگه بتونم باهاش نون دربیارم، دوست دارم برم سمت طراحی کفش و لباس، یا موسیقی و اگر هم بشه هر دو. از این مدل حرف‌ها قبلا هم بهش زدم البته؛ ولی نه به این غلظت.
نکته اینجاست که اگه یکی هم‌سن و سال خودم و تو موقعیت فعلی من، همچین حرفی بزنه، خودم ایشون رو کسخل و احمق و چت خطاب می‌کنم؛ بچه‌ای که ارتباطش با واقعیت قطع شده و نمی‌دونه چی میگه. یه سری بچه‌هایی که مهندسی خوندن رو ردیف کردم توی ذهنم و همچین حرفی گذاشتم تو دهنشون و واقعا به نظرم احمقانه اومد.
می‌گذره؟ درد بعدی همینه. اینکه چون دوقطبی داری، وقتی همچین فکرهایی به سرت می‌زنه، نباید دور از ذهن بداری که افکار پریشان و گذرای یه نوسانه. و این آزاردهنده‌ست. اینکه چیزی رو که با تمام وجودت حسش می‌کنی و می‌خوایش رو بگیری دستت و یه کتاب باز کنی، بگیریش کنار کتابه، ببینی از علائم یه فاز دوقطبیه یا نه. که اگه بود، بگی میگذره. مثل بچه‌ی کم‌سن‌وسالی که یه چیزو می‌خواد و پدر مادرش «منطق» به خرج میدن و میگن به صلاح نیست و نمیذارن به سمتش بره. فقط اینجا اون کسی که باید لگدت کنه، خودتی. و اینم درد داره. و من از گفتن «آزاردهنده» و «درد» خسته نمیشم؛ چون واقعا آزاردهنده‌ن و درد دارن و باید گفت.
و ناراحتم از اینکه هر بار باید برم و این علائم رو بخونم. از فراموشیم. این روزها احساس می‌کنم خیلی احساساتی و لطیف شدم. چند ساعت پیش مچ خودمو گرفتم؛ من اوایل دانشگاه هم اینجوری شده بودم؛ احساس می‌کردم عمق احساسمو هیچ کس درک نمی‌کنه. اون سال‌ها سالهاییه که یادم رفته بود چه‌جوری گذشت. انگار اصلا نبودن. تنها سندشون یه سری نوشته تو کارنامه‌ی دانشگاهمن. و این از یاد رفتنه هم آزار دهنده‌ست. حتی با این وجود که یه جایی این وسطا، خودم بودم خواستم که چیزی رو به خاطرم نسپارم؛ بلکه ذهنم سبک باشه.

الان اینو دوباره خوندم. انقدر مفصل ننوشتم، از طرز نوشتنم خجالت می‌کشم! احساس می‌کنم یه بچه می‌نویسه. شاید انقدر از حقیر بودن ترسیدم که احساس می‌کنم سراپا حقارتم و هر جا فلکه رو شل کنم، حقارتمه که نشت می‌کنه.

24

پدرام — Wed, 21 Dec 2011 19:40:23 +0000

هیچ وقت به یلدا به طور مستقل نگاه نکردم تا ببینم خودش و تبریک‌هاش و این تیریپ «ایران باستانی»ش برام اهمیتی داره یا نه. از وقتی چشم باز کردم، تبریک یلدا، کنار تبریک تولدم بود.
اون قدیما تولد من و پسرخاله‌م که 3 سال ازم بزرگتره و داییم، شب یلدا گرفته می‌شد. بعضی وقتا هم تولد داداشمو که آبان بود نگه می‌داشتن با تولد من دو تا یکی می‌کردن! این تولد چندین نفره رو زیاد یادم نمیاد. حتی تصاویری یادمه از داییم که با لباس خونه جلوی تلویزیون دراز کشیده بود و حرف اینکه پاشو بیا تولدته عصبانیش می‌کرد. و البته یه عکس که فسقل‌بچه‌ام و یه بلوز سفید تنمه و با داییم داریم یه کیک مستطیلی رو می‌بُریم.
پسرخاله‌م نمی‌دونم چی شد؛ به قول خاله‌م تو خونه اونا کسی حق متولد شدن نداشت. وقتی دبیرستانی بودم، شاید بهترین دوستم بود. عملا دوستی نداشتم خب. و محرم اسرار همدیگه بودیم. تازه که رفته بودم دانشگاه، عروسی کرد و دیگه تقریبا حتی رفت و آمد خانوادگیمون هم قطع شد. انگار یه جوری می‌خواست از خونه‌شون فرار کنه. زن گرفت که همه چی زندگیش عوض شه. عوض هم شد. گم هم شد؛ واسه من حداقل.
بعدها فهمیدم تولد داییم 1 دی بوده. نگران شده بودم که نکنه تولد منم 30 آذر نیست و سال‌ها سرکار بودم. چون تو شناسنامه که خورده 31 شهریور. مامانم اطمینان داد که سه-چهار عصر همون سی‌ام دنیا اومدم و من خیالم راحت شد که کماکان ارزش باستانی دارم!
معمولا آخر هفته‌ها با خاله‌ها و دایی‌ها خونه مامان‌بزرگم جمع میشیم. شب یلدا هم هر کی می‌تونست می‌اومد و گاها اونجا تولد می‌گرفتیم. ولی اون تولدهای مفصل و شلوغ و پرجمعیت فقط واسه همون سال‌های بچگیمون بود. دیگه حتی واسه بچه‌کوچیک‌های جدید فامیل هم اونجوری تولد نمی‌گیرن. از یه جایی به بعد هم خودمون میزبانی تولدهامون رو به عهده گرفتیم. تو خونه جدیدمون فقط یه موردشو یادمه که شلوغ بود. به جز اون، اکثرا با تعداد کمی خانواده خاله و دایی برگزار می‌شد. حتی بعضی‌هاش فقط شامل مامانبزرگم و خاله‌م و ما بود. و شاید گاهی تولدهایی که فقط ما چهار نفر بودیم و به تایمر دوربین روی صندلی ختم می‌شد. نه اینکه یه سیر نزولی باشه و نهایتا دیگه همه‌ش چهار نفره باشه. یه خط در میونه شاید.
درسته واسه‌م کم تولد گرفته نشده؛ اما تولد هیچ وقت برام مفهوم خاصی نداشته. اینکه تولد طرف‌و به عنوان یه روز مهم تو ذهنت (یا جای دیگه) سیو کنی. پشت تبریک تولد، هیچ معنی خاصی نمی‌بینم. با این کسشعرا که دم عیدم می‌گفتن که یک سال گذشت و ببین چیکار کردی و واسه سال جدیدت برنامه بریز و اینا هم معمولا ارتباط خاصی برقرار نمی‌کنم. نه که اصلا اون مدلی به سالم فکر نکرده باشم. ولی تولد همیشه واسه من روزی بود که جواب سوال «چند سالته؟» عوض می‌شد.
قبلا شاید تک و توک پیش اومده باشه که بگم تولد نگیرید و گرفته باشن. ولی اگر هم بوده، جوری نبوده که درست و حسابی توی ذهنم بمونه. ولی شبی رو یادم میاد که از دانشگاه خسته داشتم می‌اومدم خونه و دوست نداشتم تو خونه منتظرم باشن و مراسمی به اسم تولد برای من در نظر داشته باشن. بدنم خسته نبود. روحم بود که خسته‌ی خسته‌ی خسته بود. و از اینکه این شرایطم توی شبی که می‌خوان تولدم تو یکی از سال‌های جوونیم رو جشن بگیرن، ناامیدشون می‌کرد، بیشتر و بیشتر عصبی می‌شدم. چراغ اتاق‌و خاموش کردم و دراز کشیدم رو تخت. یادم نیست گریه هم کردم یا نه. معمولا گریه‌های من تا توی چشمه! اغلب بیرون نمیان. یکم بعد حالم جوری شد که بتونم رو پام وایسم و رفتم تو نور هال و برگزار شد. کدوم سال بود؟ از اوصافش برمیاد همین سال قبل باشه. یعنی اولین تولدم بعد از اینکه رفتم دکتر. بعد از اینکه دکتر بهم گفت دوقطبی دارم. بعد از اینکه فهمیدم این گاییده شدنا تا آخر عمر باهامه و هر روز تا همون آخر عمر، باید چند بار قرص بخورم. بعد دیدم جور درنمیاد. من پارسال این موقع، به خاطر همین گاییده شدنا از دانشگاه مرخصی گرفته بودم و طبعا شب نمی‌تونم از دانشگاه برگشته باشم. یادم افتاد عکساش رو هارده. رفتم نگاه کردم. پارسال مامان‌بزرگم و خاله‌م، به اضافه داییم و خانومش، و البته عمه‌م اینجا بودن و تولد مشترک گرفتیم. عکس‌های سال قبلشو نگاه کردم. داداشم پادگان بوده و گواهینامه‌شو چسبوندم گوشه قاب عکسش و گذاشتم روی میز. خانواده یکی از خاله‌هام هم هستن. محاله اونا بوده باشن و من تنها تو تاریکی اتاق دراز کشیده باشم. شاید هم هنوز نرسیده بودن. شاید هم اون سال نبوده؟ اصلا همچین شبی واقعا وجود داشته؟ یه سری سی‌دی عکس رو میز گذاشتم تا بک‌آپ بگیرم؛ ولی واسه قبل‌ترهاست. این وسط یه دی‌وی‌دی دیگه هست که باید پیداش کنم.
تا اینجا رو قبل از ظهر نوشتم و الان اومدم که ادامه بدم. دی‌وی‌دی رو نگاه کردم. نتونستم به نتیجه برسم که اون شب کذایی، مال کدوم سال بوده.
امسال نمی‌خواستم تولدم برسه. انگار دیگه روز تولد مهم شده بود. ولی به یه شکل تخمی. 24، عددی بود که باور نداشتم سنم باشه. این دو سال آخر نمی‌دونم کی گذشت. شاید یه بخشش واسه این باشه که هنوز درسه تموم نشده (که امیدوارم تا دو ماه دیگه شرش کنده شه). درست نمی‌دونم مسئله «حس عقب بودنه» یا نه. تنها چیزی که عمیقا حسش می‌کنم اینه که احساس می‌کنم 2 سال این وسط دزدیده شده! نمی‌فهمم کی 24 سالم شده. 10 تا پاراگراف دیگه هم بنویسم، بسط همین جمله‌ست.
از اوایل ترم که برنامه‌م معلوم شد، دیدم 30 آذر روزیه که آخر وقت از دانشگاه میام و کلی تو ترافیک می‌مونم و واقعا پنچرم. از هفته پیش خط و نشون کشیدم که کیک نگیرن و سعی نکنن مثلا منو مقابل عمل انجام شده قرار بدن. یکم هم دندون نشون دادم که بدونن اگه گوش ندن، پارس می‌کنم و پاچه می‌گیرم! با رزومه مقبولی هم که اخیرا ارائه دادم، شاید براشون دور از ذهن نباشه. شاید لوس‌بازی‌های یه نازپرورده به نظر بیاد. بهرحال هم اون بهونه درست بود، هم با 24ه مشکل داشتم، هم … نمی‌خواستم اصلا! حالا دیگه واسه اون مقاومت‌های داییم واسه تولدبازی، حداقل یه حدس دارم!
امروز تو دانشگاه بیشترشو تو خودم بودم. میزون نبودم. بعد از پنج سال و خرده‌ای، رسیدم به ترم آخر و حالا این روزها انگار تنها کاری که نمی‌تونم/نمی‌خوام بکنم، درس خوندنه. کلا تو برنامه‌م هم بود به این 24ه فکر کنم و اگه شد برگشتنی تو ترافیک هم یکم گریه کنم. نشد.
تبریک‌های توی فیسبوک رو که جواب می‌دادم، نیشم باز بود.
تو خونه هم شام شد کباب. شیرینی بود و … . چند تا تبریک، با یه تراول پنجاه تومنی و چند تا بوس. انگار فقط کیک و عکس تحریم بود! اولین فکری که تراول پنجاه تومنی به ذهنم میاره، پول ویزیت روانپزشکه! این یکی دو ماهه، تگرتول هم تونسته تو جدول هزینه‌ها مقام خوبی کسب کنه. نه که دستمون به دهنمون نرسه؛ ولی بعضی وقتا خرج این چیزا انقد زیاد میشه که میگم فقط کار کنم و حداقل خرج اینارو دیگه خودم بدم.
الان دیگه ترسم از 24ه هم ریخت. رفت تومون دیگه. چیزی هم که اتفاق افتاده رو فقط میشه قبول کرد.

گلابدره – 25 شهریور 90

پدرام — Fri, 16 Sep 2011 18:32:53 +0000

C:> :O

پدرام — Mon, 11 Jul 2011 11:25:40 +0000

—4

پدرام — Fri, 01 Jul 2011 11:31:54 +0000

گلابدره – 26 فروردین 90

پدرام — Fri, 15 Apr 2011 19:27:32 +0000

درکه – 8 بهمن 89 (عکس)

پدرام — Sat, 29 Jan 2011 09:39:23 +0000

دلفین!

دربند – 24 دی 89 (عکس)

پدرام — Sat, 15 Jan 2011 10:40:50 +0000

گلابدره – 10 دی 89 (عکس)

پدرام — Sat, 01 Jan 2011 17:27:10 +0000

مشاهده ولتاژ بین دو نقطه در اسیلوسکوپ پروتئوس (عوض کردن زمین اسیلوسکوپ در پروتئوس؟!)

پدرام — Sun, 07 Nov 2010 12:54:48 +0000

اسیلوسکوپ Proteus چهار تا کانال داره؛ اما هیچ پایه‌ای برای زمین نداره. چون همون Ground که توی Terminal mode هست رو به عنوان زمین همه کانال‌ها در نظر می‌گیره.

حالا اگه بخوایم ولتاژ بین دو نقطه (و نه ولتاژ بین یک نقطه و Ground) رو توی اسیلوسکوپ ببینیم، باید چیکار کنیم؟ باید یه زمین دیگه تعریف کنیم؟!!

یه راه ساده داره:
مثلا ولتاژ بین نقاط A و B مورد نظره. می‌دونیم که:
V_AB=V_A-V_B

پس نقاط A و B رو به کانال‌های A و B اسیلوسکوپ وصل می‌کنیم و شبیه‌سازی رو اجرا می‌کنیم. روی بخش کنترل کانال B، دکمه Invert رو کلیک می‌کنیم (که «منفی B» رو به ما بده) و روی بخش کنترل کانال A، دکمه A+B رو کلیک می‌کنیم. چیزی که توی اسیلوسکوپ نشون داده میشه، همون V_ABست.